Πολλές φορές, στην προσπάθεια να προσελκύσουμε το ενδιαφέρον ενός αγοραστή, αποκτάμε μια ξεχωριστή σκηνοθετική προσέγγιση. Έτσι, τοποθετούμε το προς πώληση ‘αντικείμενο’ κινητό ή ακίνητο σε ένα συνήθως μη ρεαλιστικό περιβάλλον.
Αν πρόκειται για πώληση ακινήτου και η θέα από το μπαλκόνι είναι από αδιάφορη έως αποκρουστική σκεφτόμαστε συνήθως τις εξής επιλογές: 1. κατεβάζουμε τα ρολά ή και τα σκίαστρα μέχρι κάτω, 2. φωτογραφίζουμε μια νύχτα χωρίς φεγγάρι.
Αντίθετα, αν το ίδιο ακίνητο έχει έστω ελάχιστη θέα προς ένα τοπόσημο, προς το γαλάζιο της θάλασσας, τότε επιλέγουμε να στριμωχτούμε προκειμένου να προκύψει έστω υπό γωνία, αυτό το ελάχιστο.
Αν θέλουμε να εντάξουμε το φωτορρεαλιστικό σχέδιο μιας πολυκατοικίας στη γειτονιά δημιουργούμε πολλές φορές μια μη ρεαλιστική γειτονιά, φωτορρεαλιστική και αυτή, με τόσα-όσα στοιχεία, για να δείξουμε περισσότερο τους κτιριακούς όγκους γύρω μας.
Αν πάλι η πώληση αφορά σε αυτοκίνητο επιλέγουμε να είναι μόνο του, με θέα θάλασσα, ή έστω πρασιά και όχι μποτιλιάρισμα στην εθνική οδό. Σε αυτή την περίπτωση και αφού οδηγούμε, από τη θέση του εν δυνάμει αγοραστή, μπορούμε να επιλέξουμε πότε (μέρα και ώρα) και προς τα που θα κινηθούμε.
Ως εν δυνάμει όμως αγοραστές ενός ακινήτου, θα ήταν καλύτερα να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια από την αρχή, έστω εξωραϊσμένη. Με ποιον τρόπο?
Με μία τέντα, με μία πέργκολα, με ένα ενδιαφέρον κατασκευαστικό τρικ, σταθερών ή κινητών περσίδων. Είναι στοιχεία που θα προσδώσουν χαρακτήρα στον τωρινό ή μελλοντικό μας χώρο, όχι πολυέξοδα, που θα στοχεύουν παράλληλα σε ουσιαστικό αερισμό και δροσισμό του ακινήτου και δεν θα υπάρχουν απλά για να αιτιολογήσουν με τη φράση ‘βιοκλιματικού σχεδιασμού’ την ενδεχομένως αυξημένη τιμή πώλησης.