Παρατηρώ τις κατόψεις από όροφο σε όροφο, από κτίριο σε κτίριο
ενός συγκροτήματος και αναρωτιέμαι:
είμαστε τόσο υπέρμαχοι της συμμετρίας, του κατοπτρικού
σχεδιασμού, ενός αλλεπάλληλου 'mirroring',
της αρχιτεκτονικής μας 'ταυτότητας',
της οικονομίας στον προϋπολογισμό,
ή της κατασκευαστικής ευκολίας ?
Μήπως όμως αυτή η πρακτική
αφοπλίζει τη δημιουργικότητά μας? Αναρωτιέμαι και πάλι:
μέση λύση δεν υπάρχει ?
Μήπως υπάρχουν λίγο πιο διακριτικοί τρόποι
να ενσωματώσουμε τη δική μας 'σχεδιαστική ταυτότητα',
το δικό μας 'σήμα' στον 'πληγωμένο'
αστικό χώρο ?