Όταν ο κορωνοιός μάς ανάγκασε σε μια
εξ αποστάσεως επικοινωνία,
επαγγελματική ή μη,
το ιδανικό ντεκόρ που θα μπορούσε
να πλαισιώσει τη μορφή μας ήταν μια βιβλιοθήκη,
έστω και ακατάστατη, έστω με λεξικά,
έστω με διακοσμητικά μικρά αντικείμενα (συναισθηματικής αξίας),
έσω και με οικογενειακές φωτογραφίες.
Αυτό συμβαίνει ακόμα. Παραπέμπει στην πολυγνωσία,
μπορεί και τη φιλαναγνωσία,
στη σταθερή οικογενειακή βάση,
στη συναισθηματική νοημοσύνη
και με αυτόν τον τρόπο είναι σαν να 'τικάρονται' αμέσως
όλα τα 'κουτάκια' με τα 'must'. Έτσι γινόμαστε αποδεκτοί.
Είναι θέμα κύρους και αυτό λειτουργεί σαν 'σφραγίδα',
κάτι σαν 'γραμματόσημο' -έτοιμο το γράμμα- επομένως
πάμε στο παρακάτω:
το μήνυμά μας έλαβε άδεια να ταξιδέψει στον παραλήπτη.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, στην πραγματικότητα αυτή η σχέση με το χαρτί
φαίνεται να αντικαθίσταται, μπορεί και τελείως ίσως,
από τη σχέση με την οθόνη (για την ώρα τουλάχιστον).
Αν όμως κάποιος άνθρωπος πάει για καφέ καί
είτε περιμένοντας την παρέα του είτε μόνος του, κρατά στα χέρια του ένα βιβλίο,
τότε τα πράγματα αλλάζουν. Η απτική και οσφρητική σχέση με το χαρτί
είναι ικανή να μας αλλάξει τη διάθεση.
Ακόμα και μια κλεφτή ματιά στα λόγια,
έστω και σε τυχαίες σελίδες,
μάς δίνουν μια νέα σκέψη, μια νέα οπτική και
γιατί όχι μια έμπνευση και μια ελπίδα.