Προφέροντας τη λέξη χρώμα, καθένας από εμάς τη μετατρέπει σε 'εικόνα', σε ένα ή περισσότερα χρώματα.
Σήμερα εντόπισα μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση της έννοιας των χρωμάτων στην Ιαπωνική κουλτούρα,
από τους δημιουργούς του καναλιού mono japan, με τίτλο 'Iro. Vol. I. The Japanese Philosophy of Colour and
Imperfection’.
Βλέποντάς το το μυαλό μου πήγε στη σύγκριση ανάμεσα στα γράμματα και αριθμούς που οδηγούν σε μια
συγκεκριμένη, επακριβή RGB απόχρωση που άμεσα ‘καταλαβαίνουν’ οι Η/Υ και στα όσα αναφέρουν οι
συγκεκριμένοι δημιουργοί για τη διαφάνεια, τη μνήμη.
Θυμάμαι κι εγώ το χρώμα που επικρατούσε στην περιήγησή μου στο εγκαταλελειμμένο και σκονισμένο σπίτι του
πάνω ορόφου, γιατί ήταν εμπειρία ζωής, ήταν κατόρθωμα. Δηλαδή το κατόρθωμα της παιδικής ηλικίας είχε χρώμα.
Μπορεί και όλα να έχουν.
Επίσης, σήμερα, σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες και μάλιστα του Νότου, οι προσόψεις πολλών νεόδμητων κτιρίων
είναι κυρίως γκρι – ίσως, στην καλύτερη περίπτωση, να είναι ‘greige’, όπως είχε προτείνει από τη δεκαετία του ’70 ακόμα
ο Armani, για τη δυναμική συνένωση του γκρι και του μπεζ – τα λόγια του τα βρίσκει κανείς στο forbes, σε κείμενο